jueves, 29 de octubre de 2009

O vento que corre

O vento que corre,
O mar que marcha lonxe…
Vai cunha gaivota,
Hai mira como voan…

Fotografian, meus ollos este instante,
Co aroma ó campo,
O son suave da maña…
E meus beixos recen bicados.

Un momento que non esquecerei,
Penso ainda como se fora hoxe,
En cada detalle,
Do dia que te atopei.

“Querote”
dixeches susurrando,
“Eu tamen”, pensei,
Mais so sonrein…

Era todo tan hermoso…
Que me decatei,
Todo un soño.

Se me veras...

Se me veras,
Algunha noite con estrelas…
Se me escoitaras,
So unha vez cantar…

Escoitarias,
En medio dos meus soños,
Envolto coa luz da lua chea,
Como unha palabra toca teu corazon…

Querote, é o que sinto
E non podo crer que apareciches…
Querote, o gritan meus ollos,
Desde o dia que te atopei…

Querote, e o que repito,
unha e outra vez.
Porque non o entendo
Porque o levo dentro…

Eu so quero dicirche en soños, Querote.
Quero decir con un son, Querote.
Cunha cancion, Querote.

Como sexa,
como menos o imaxines,
sempre pensa… Querote.

Dándole vueltas una vez más…

El reloj mueve las agujas…
El cielo se aclara y oscurece…
La tierra gira..
El agua que cae sube.

Lento,
Pasan los minutos.
Y cambia de día
un simple pestañeo.

Cada giro de la tierra
Indica una nueva etapa,
Cada gota que cae,
Un nuevo ciclo.

Lento,
Pero rápidamente
Se marca un nuevo día,
Uno más de todos los vividos.

Insignificantes cambios,
Puede verse a lo largo de una vida.
Exagerada,
la importancia que le atribuimos.

Profundo el miedo a ser olvidados,
Triste el asumir que realmente
Nada comienza sino,
Tan solo, se transforma.

Que lo que alguien, quien ni sabemos, pensó
Seguramente, hoy estemos pensando.
Y lo que miles sintieron,
Estamos sintiendo.

A veces pensamos que somos únicos,
A veces nos sentimos solos
Y queremos que nos comprendan
Y es cuando vamos al pasado, buscando respuestas…


Ser o no ser.
Todo siempre es, porque si no fuera,
no se hablaría de ello.

Nada puede partir de la nada,
Salvo la nada, de la cual,
Tampoco, se puede decir nada.

El ser, la naturaleza, todo…
No deja de ser, nunca.
Nosotros, de polvo estamos hechos,
Y polvo seremos.

La muerte, no es dejar de ser.
El paso del tiempo, tampoco.
El agua, no deja de ser.
Todo permanece…

Se transforma, pero,
Sigue siendo.

Y eso es la vida,
Al igual que la muerte.

Un giro de reloj,
Un cambio de dia,
El soplo del viento..

miércoles, 28 de octubre de 2009

Because I'm moon

I am moon and you are the earth...
I'm around you always.
And I can see you from up,
And you can see me from down.
And even, I will fall down,
then I need your help.
So always, you are here to catch me.

No te culpo

No te culpo por mi angustia,
Tampoco por mi tristeza.
No eres responsable de mi soledad,
Tampoco de mi agonia.
No pretendo actuar con hipocresia,
Tampoco con falsedad.
Pero al estar nerviosa,
Sentirme tan ansiosa,
Incluso tensa,
Prefiero callar.
Por miedo,
Por temor a la verdad.

Hasta en sueños, me das alegría

La noche pasada,
Tuve un sueño en el que vos estabas.
No te veía bien la cara,
Pero sentía que me observabas.

Yo estaba sentada en una estación,
Viendo como la gente iba y venia,
Pero yo, no partía.

Estaba escribiendo uno de mis simples poemas,
Las lagrimas caían de mi cara,
Cada vez que pensaba,
Que mi viaje no llegaba.

Mi vida estaba llena
De miles de quehaceres,
Y yo cada vez
Me sentía mas apagada.

Entonces, como rara vez me ocurre,
Me sentí observada…
Y allí estabas, cruzándome la mirada.

Te aproximaste a mí, sentándote a mi lado.
Al principio, permaneciste callado.
Pero, cuando observaste que maletas no tenia,
Te diste cuenta que no partía.

Y así, de la nada, me dijiste
Si quería pasear esta mañana.

Caminando, me preguntaste si viajar yo soñaba,
Pero contestarte ya no lograba,
Era todo tan extraño que no salían mis palabras.
Creo haber dicho un si… en lo bajo,
Pero no se si fuiste capaz de escucharlo.


Al caminar juntos, nada me importaba,
Y hasta la risa me entraba
De lo frágil que estaba…
¿Por qué te acercaras? Me cuestionaba.

Me hablaste de tu vida…
Tus logros y desdichas,
Tenías tantas fuerzas y ganas,
De luchar que me fascinaba escucharte.

Vi, que no tuviste la gran vida,
Pero aprovechaste lo que venia.
Yo no fui capaz de ello,
Y sinceramente me arrepiento.

Me sorprendió cuando dijiste
Que tampoco cumpliste,
Nunca, tu gran sueño.

Pero no te desanimabas,
Seguías con esperanzas,
De encontrar algún día
A la persona indicada.

Esas palabras me llenaron el alma,
Hablamos toda la mañana,
Me encantabas con tus palabras,
Era una sensación extraña.

Me devolviste la vida,
Solo con recordarme
Lo que esta valía.

Fue algo hermoso, sin duda,
Pero… Olvide que fue un sueño.
Y ahora es cuando despierto...

Soy tu luna

Soy tu luna,
Brillando a oscuras,
Alumbrando tus noches,
Lejos de ti…

Soy tu luna,
Cantando a oscuras,
Soñando tenerte,
Solo con verte…

Soy tu luna,
Tan blanca entre la penumbra,
Pero tan sola en la distancia,
Lejos de ti…

Soy tu luna,
Sonriente en llantos,
Imaginando entre las nubes,
Solo con verte…

Soy tu luna,
Siguiendo siempre,
Todos tus pasos,
Siempre soñando,
Imaginando…
Lejos de ti…
Solo con verte.